Këto janë rreshtat që i shkruan dora e një vajze 12 vjeçare. Reshta që ajo ia dedikon të atit që e humbi shtatorin e vitit të kaluar. Me lot në sy, Keisi e lexoi letrën në studion e emisionit “Për Shqiptarët”
Letra e 12 vjeçares:
I dashur babi .Qëkur kam lindur e kam ndier aromën tënde. Vitet kaluan, ne u rritëm me shumë vuajtje. Gjërat do ndryshonin për mirë, po jo o babi, gjërat morën për keq dhe më të vështira.Un u rrita, vajta në klasë të parë. Vitet kaluan dhe unë e motra u rritëm me shumë vuajtje. Mami u sëmur dhe së punonte shumë per ne.
Kur morem vesh që mami kishte sëmundje të keqe, neve na u permbys bota. Qanim e luteshim pafund për të. Mami ja, lufton për jetën çdo ditë. Po kur morëm vesh dhe për ty babi, qe ishe sëmurë dhe sëmundja jote s’kish shërim, u bëra dhe me keq. Harrova dhimbjet e tjera e sëmundjen time para tëndës. Pas shumë perpjekjesh bashkë me mamin dhe njerëzit e tjerë të babit, u munduam të të sheronim…
Por jo o babi, ti s’ja dole dot me sëmundjen e rëndë dhe ne të humbëm përgjithmon o ba.
Sa herë vija në spital të shikoja, të qëndroja afër e ti më thoje se unë dhe motra jemi ilaçi yt. Por jo o ba, për 4 javë rresht ti luftove me sëmundjen e mallkuar e nuk ia dole dot.
Babi im, më ke lënë një dhimbje të madhe bashkë me motrën dhe mamin. Lotët për ty o ba s’do të pushojnë kurrë, bashkë me motren, sa herë të vijmë te varri.
Atë ditë më 18 shtator 2024, s’do ta harroj kurrë që të humba përgjithmonë. Babi t’i më thoje do shërohem, më jepje forcë mua, po ti qaje në krahun tjetër, që s’do na shikoje si do të rritesha, unë e motra.