Kam një pyetje paksa personale. Çfarë ju ka inspiruar të futeni në islam, si ka ndikuar islami në jetën tuaj?
Elvisi: Ka dashur Zoti që në atë kohë, kur unë fillova praktikën, ishte një kohë që nuk kishte shumë informacion. Por çuditërisht, kur e kam pasur Kur’anin për herë të parë, isha shumë i vogël, 12-13 vjeç, sesi më ka kënaqur Kur’ani në atë moshë, vetëm një Zot e di, më mrekullonte… por çfarë njohurish mund të kisha unë, e çfarë kuptimi mund të kisha. Ky ka qenë si të thuash suporti i parë, që unë kam komunikuar me islamin dhe Kur’anin famëlartë.
Më pas në moshën 15-16 vjeçare, desh i Madhi Zot, që mësova më shumë dhe… kam qenë pak emocional siç është ajo moshë, për tre ditë kam filluar të fal 5 vaktet. Isha shumë pasionant ndaj besimit tek Zoti.
Meqenëse e bërë këtë pyetje, po të tregoj disa detaje. Isha 15 vjeç, djalë Tirane, çdo gjë ishte përpara meje. Lagja që jetoj në Tiranë, është lagja 1, i kisha të gjitha të hapura, por nuk më binte ndërmend për asnjë gjë, të them të drejtën. E gjithë mosha ime në atë kohë, e kishin mendjen tek femrat, tek gjërat që kanë në atë moshë. Unë e kisha vetëm një qëllim në atë kohë, sesi këtë besim që unë tashmë e kisha bërë të natyrshëm për veten, si t’ja shpjegoja dhe tjerëve. Në çdo tavolinë që ulesha, biles Zoti më faltë, dëshira ishte e mirë por unë u bëja pak i bezdisur se njerëzit donin të bënin biseda tjera, por unë s’doja bisedë tjetër, vetëm të flisja për Zotin, t’i shpjegoja ndonjë gjë, kuptohet, me atë literaturë që ishte atëherë.
Ajo moshë është delikate, në atë moshë jemi si plastelinë, po morëm për mirë në atë moshë do t’ja shohim bereqetin gjithë jetën, por nëse në atë moshë fillojnë dhe hyjnë veset, derisa të japim shpirt, nuk hiqen më. Sepse koha gjithmonë vjen me vese, e nëse ti i ke ato, ato mund edhe të shtohen, por të paktën mbeten në atë nivel. Unë e falenderoj Zotin shumë, sepse nuk do të isha këtu duke folur, nëse Zoti nuk do të ma kishte bërë aq të lehtë e bukur në atë kohë… se pastaj erdhi informacioni më i shumtë dhe ishte koha e duhur për të qenë afër studimit, leximit, për ta dashur Zotin shumë. Në fakt ishte njëçikë e çuditshme, edhe ato shokë që kisha u çuditën sesi unë ndryshova rrënjësisht, sesi ata vazhdonin me ato pasionet e moshës, kurse unë, pasha Zotin, ndoshta është temë që nuk kam folur shumë… por unë isha i dehur me besimin tek Zoti.
Më kujtohet tani, ishin ca libra të thjeshtë atëherë që thonin është mirë të thuash “ lla ilaha illallah”, “subhanallah”, “elhamdulilah”. Kur lëvizja në qytet dhe i thoja ato, i thoja si fshehtas, sepse njerëzit të shihnin e u dukej sikur po flet me veten.
Jam krenar për një gjë me veten, sepse në atë moshë delikate nuk më mungonte gjë. Pra nuk është se nuk kisha çfarë të bëja dhe u bëra musliman praktikant. Isha djalë që i kisha të gjitha mundësitë që të bëja atë që bënin të tjerët në atë moshë. Por shyqyr Zotit, ishte një dashuri për islamin. Dëshira ime më e madhe ishte dhe që njerëzit e tjerë të bëheshin besimtarë. Desh Zoti, që e kuptova drejt, dhe fillova në fillim me familjen e fisin. Kam qenë i pari në familje, më i vogli, por i pari që hyra në praktikë. E di që në fillim i kam çmendur pak kur bisedoja me ta, më thonin ke ndonjë bisedë tjetër apo vetëm këtë. Pastaj kam kaluar në fisin tim. Kuptohet, në atë kohë njerëzit ishin shkëputur nga besimi. Shyqyr Zotit, aty u kultivua diçka e mirë. Pastaj, me thënë të drejtën, e kam filluar kështu, me shokë, më miq, me komshij, derisa isha imam tek Xhamia e Tabakëve.
Pastaj aty tek Xhamia e Tabakëve, sikur Zoti ma solli si dhuratë atë dëshirë që kisha për të shpërndarë islamin, tanimë kisha një podium pak më të gjerë. Shyqyr Zotit, aty pastaj, kush ishin të rinj dhe donin të dëgjonin për islamin, thonin po të shkosh tek Visi dëgjon dhe gjëra që janë për të rinj. Pra nuk flisja për universitetin para gjimnazit. E ata që vinin të rinj, donin të dëgjonin gjëra që iu përshtateshin atyre. Jam i kënaqur sot e kësaj dite, sepse kur mbaronte e xhumaja, të gjithë njerëzit që takoja më thonin… ‘po ti për mua fole sot?’. Pra, gjithsecili e gjente veten. Unë nuk kam hypur direkt në mimber të xhamisë, e kisha krijuar këtë eksperiencë në biseda, në familje, me miq dhe e dija çfarë do zemra dhe shpirti i njeriut… mundohesha që edhe në ligjëratën e ditës së xhumasë, mundohesha ta mbaja aktuale. Kënaqesha kur më thoshte ndonjëheri, ‘për mua e mbajte temën sot’.
Dhe pastaj vazhdoi jeta, derisa i madhi Zot kishte sjellë kohën që të ishin rrjetet sociale. E unë atë pasion që e kisha, që islamin ta kuptojnë njerëzit më mirë, ajo u mundësua që të jetë dhe një rrjet më i gjerë. E shyqyr Zotit, deri sot që ti e bën këtë pyetje, unë si të thuash një karakteristikë, që mbaj shpresë përpara Zotit tim në Ditën e Gjykimit, që do të më mëshirojë e falë e do të më njohi si të veçantë, një gjë që unë e kam patur pasion e jam munduar gjithë jetën… unë njeri jam, se gjë e madhe të thuash i ftoj njerëzit në rrugën e Zotit, po kush jam unë… por, duke qenë se është ky rol, kjo situatë dhe studimi i teologjisë, unë mendoj që, insha Allah Zoti m’i ka quajtur këto vepra të mira përsa i përket ftesës që ne i bëjmë njerëzve. Këtë po bëjmë dhe sot e insha Allah Zoti vetëm na e shton këtë pasion e dashuri. Shpresoj që i Madhi Zot, të gjithë së bashku derisa të japim shpirt, ta vazhdojmë, ta shpërndajmë bukurinë e islamit, sepse kush përpiqet, qoftë edhe me një ajet Kur’ani, tja shpjegojë njerëzve bukurinë dhe madhështinë që ka ajo, Zoti do t’ja paguajë shtrenjtë, Ai është Zot i Mëshirës.