“Jeta ime para 5 vitesh ishte pa shtëpi, pa asgjë. Në pikë të hallit, pa asnjë zgjidhje. Unë e im shoq u përpoqëm shumë që të kishim shtëpi, por fati desh, ai ndërroi jetë e unë mbeta e vetme me dy fëmijë të vegjël.”
Vdekja e bashkëshortit ishte e para tragjedi për Edlirën, një ditë e zezë që ia ndryshoi përgjithnjë jetën, një fatkeqësi që e çoi në buzë të humnerës. Ajo e kujton mes lotëve sesi ditët u kthyen në makth për të. E mbetur fillikat me djalin e vajzën, të dy fare të vegjël, Edlira mezi ia dilte të gjente ushqim për të mbijetuar. Jetesa ishte bërë aq e rëndë, saqë ajo kishte menduar dhe vetëvrasjen, një akt prej të cilit e largoi vetëm zemra e saj si nënë, dëshira për të mos braktisur kurrë fëmijët.
“Isha në një shtëpi me qira, në kushte të mjerueshme. As bukë nuk kishim. Jeta ishte shumë e vështirë, por duhej të bëhesha e fortë për ta. “-kujton Edlira.
Thirrjet e saj për ndihmë u dëgjuan, në atë kohë përmes emisionit “Shqiptarët për Shqiptarët”. Historia e saj e dhimbshme dhe lotët e dy jetimëve, sollën në atdhe një familje shqiptare me zemrën e madhe, e cila u bë shkas për t’i blerë një apartament të ri Edlirës dhe fëmijëve të saj. E dukej se sprovat kishin përfunduar për Edlirën dhe fëmijët…
“Besova shumë. Lutjet e mia u dëgjuan. Shqiptarët e hapën zemrën dhe më shpëtuan mua e fëmijët. Ne u bëmë me shtëpi. Ishim shumë të lumtur. Dita më e lumtur ishte, se kishim një shtëpi tonën. Kurrë nuk e kishim ëndërruar. Çdo gjë shkonte mirë. Ishte 23 shkurti. Unë vij nga puna dhe e gjej vajzën sëmurë. E dërgoj në spital në Berat, u them çfarë ka. Më thanë ka anemi të fshehtë. Kur erdhëm në Tiranë, atje më thanë… më vjen keq, vajza jote ka leuçemi.”-kujton mes lotëve Edlira.
E rrënuar plotësisht, nëna e dy jetimëve tregon se lajmi për sëmundjen e të bijës e rrëzoi përtokë, e shembi në një vend ku më nuk gjeje dritë. E pamundur për të përballuar kostot për kurimin e Klodianës, ajo zgjati sërish dorën, kërkoi ndihmë atje ku ndihma e gjeti.
“Mu shemb bota… nuk e dija se çfarë bëja më. Kam rënë përtokë. Vetëm bërtisja, bërtisja. Time bijë nuk e shikoja dot më në sy, t’i shpjegoja çfarë kishte. Ime bijë ishte veçse 14 vjeçe në atë kohë dhe nuk dija se çfarë të bëja.
Shpresa e vetme ishte të ikja në Itali me vajzën dhe atë mundësi, vetëm shqiptarët e Elvis Naçi, Fondacioni Firdeus mund ta bënte. Shqiptarët u bënë bashkë. Iu përgjigjën direkt thirrjes sime. Dita më e lumtur ishte kur vajza do të nisej për kurim. Kisha një shpresë se ajo mund të jetonte (qan), mund t’ja dilte asaj sëmundje që ende sot e kësaj dite nuk mund ta besoj…
Sot Klodiana është mirë, është shëndoshë. Unë do t’u jem mirënjohëse për të gjithë jetën të gjithë atyre që e bënë të mundur kurimin e vajzës, ua shpërbleftë me të gjithë të mirat në familjet e tyre.”-përfundon Edlira rrëfimin e saj në “Për Shqiptarët”